Publiczna Szkoła Podstawowa w Goszczynie

Szczegóły: Utworzono: 01 kwiecień 2016

2 kwietnia każdego roku obchodzony jest Światowy Dzień Wiedzy na Temat Autyzmu.

Dzień ten został ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2008r. Uznało ono autyzm za jeden z najpoważniejszych problemów zdrowotnych świata - obok raka, cukrzycy czy AIDS (więcej nawww.un.org). Eksperci podkreślają, że autyzm jest najczęściej występującym zaburzeniem rozwojowym i alarmują, że dzieci z autyzmem każdego roku będzie przybywać.

By pomóc osobom dotkniętym tą dysfunkcją, potrzebna jest jak najwcześniejsza diagnoza oraz intensywna terapia. Ważna jest również życzliwość, tolerancja i zrozumienie. Niebieski to kolor solidarności z osobami z autyzmem. Na znak poparcia i solidarności z osobami autystycznymi wiele państw 2 kwietnia przyłącza się do akcji „Zaświeć się na niebiesko”, oświetlając na błękitno ważne i znane budynki (np. Empire State Building w Nowym Jorku, CN Tower w Toronto, Pałac Młodzieży I Nauki w Warszawie, Spodek w Katowicach). Ludzie dodają niebieski do swojego dnia (ubierają się, malują paznokcie, ustawiają błękitne tapety w komórkach).

W Europie żyje 5 mln osób z autyzmem, co oznacza, że 1 osoba na 150 dotknięta jest tym zaburzeniem. Według Centers for Desease Control and Prevention w Stanach Zjednoczonych autyzm wykrywany jest u 1 dziecka na 88. W Wielkiej Brytanii, w której funkcjonuje jeden z najlepszych systemów pomocy osobom z autyzmem, na autyzm cierpi 1 osoba na 100. W Polsce mówi się o 1 przypadku na 300. Rozbieżność statystyk wynika z różnic w dostępie do diagnozy, jej jakości, a także świadomości społeczeństwa w zakresie autyzmu. Aby wzbudzić ciekawość i sprowokować odbiorców do rozmowy, a także celem zwiększania świadomości społecznej dotyczącej autyzmu amerykańska organizacja Autism Speaks wymysliła inicjatywę „Zaświeć się na niebiesko dla autyzmu”. Akcja „na niebiesko dla autyzmu” jest pretekstem medialnym do informowania o autyzmie i zwiększania wśród społeczeństwa wiedzy na temat tej problematyki. Poradnik Autystyczny wychodząc naprzeciw inicjatywie już po raz drugi postanowił zorganizować bezpłatne ogólnopolskie konsultacje. Wielu rodziców ma poważne wątpliwości, czy ich dziecko rozwija się prawidłowo, czy nabywa odpowiednich umiejętności w odpowiednim wieku. Sam pomysł utworzenia Poradnika Autystycznego powstał jako odpowiedź na brak jednego miejsca skupiającego całościową, merytoryczną wiedzę na temat autyzmu oraz zaburzeń pokrewnych. Przy portalu utworzono również mapę placówek, które zajmują się zarówno płatną, jak tez i bezpłatną diagnostyką dzieci oraz prowadzeniem terapii. Portal wydaje co miesiąc bezpłatną gazetę skierowaną zarówno do rodziców dzieci z autyzmem, jak też i do specjalistów zajmujących się terapią, czy też osób zainteresowanych tematyką autyzmu. W tym roku postanowiliśmy ponownie wyjść naprzeciw rodzicom dzieci, które nie mają jeszcze postawionej diagnozy. Organizowane są ogólnopolskie konsultacje ze specjalistami: logopedami, terapeutami integracji sensorycznej, psychologami, pedagogami itp. Celem konsultacji jest sprawdzenie, czy dziecko rozwija się prawidłowo i albo skierowanie dziecka do dalszej diagnostyki albo też uspokojenie rodziców i wskazanie dalszej obserwacji dziecka. Dlaczego taka akcja jest ważna? W przypadku, gdy rodzice zauważają, że dziecko nie rozwija się prawidłowo, to zwykle na diagnozę do specjalistycznych gabinetów muszą bardzo długo oczekiwać. Termin ten wynosi nawet od kilku miesięcy do kilku lat. W przypadku małego dziecka to bardzo dużo. Stąd postanowiliśmy wesprzeć inne organizacje, które prowadzą podobne kampanie wczesnego wykrywania zaburzeń ze spektrum autyzmu, jak np. Synapsis, by pomóc większej ilości dzieci. Autyzm jest zaburzeniem, u podstaw którego leży nieprawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Osoby z autyzmem mają problemy z komunikacją, postrzeganiem świata, rozumieniem relacji społecznych. Mogą w odmienny sposób odbierać wrażenia zmysłowe: dla nich sól może być kwaśna, śnieg parzyć, a delikatne głaskanie powodować silny ból; zaburzenie pokrewne, o łagodniejszym przebiegu to zespół Aspergera. Objawy autyzmu są już widoczne u dwuletnich dzieci. Im szybciej rodzice zauważą niepokojące symptomy, tym wcześniej można zacząć leczenie. Pierwsze oznaki schorzenia u dzieci mogą dać o sobie znać nawet u 6-miesięcznych niemowląt. Jednak każde dziecko jest inne, dlatego nie wszystkie objawy muszą wystąpić u dziecka, by zdiagnozować autyzm. Do najczęstszych objawów należą: zaburzenia relacji społecznych – brak zainteresowania innymi ludźmi, niezdolność inicjowania rozmowy czy włączania innych do zabawy, brak empatii, nieodpowiedni dystans interpersonalny, brak współpracy z rówieśnikami, nieodwzajemnianie uczuć, brak uśmiechu, unikanie kontaktu wzrokowego, lęk, nieadekwatne zachowania pozawerbalne, np. mimika twarzy, pozy, dziwne grymasy, unikanie dotyku, samouszkodzenia, autoagresja; zaburzenia komunikacji – niezdolność opanowania mowy lub całkowity brak mowy, ograniczone rozumienie poleceń, brak reakcji na własne imię, nieprawidłowe użycie składni i fonologii, echolalia, stereotypie słowne, śpiewny głos, nieprawidłowa prozodia, dziwaczne słownictwo, zmiany znaczenia słów, zaburzenia komunikacji pozasłownej, nierozumienie „tak” i „nie”, nierozumienie aluzji słownych, metafor, sugestii, dosłowna interpretacja komunikatów, nadwrażliwość na dźwięki; stereotypowe wzorce zachowań – wąski zakres zainteresowań, ograniczona aktywność, sztywność, opór wobec jakichkolwiek zmian w otoczeniu, preferowanie niezmienności i rutyny, trwanie w bezużytecznych czynnościach, rozstawienie zabawek zamiast zabawy nimi, fascynacja przedmiotami, a nie ludźmi, powtarzające się manieryzmy ruchowe, np. kiwanie się, kręcenie się wokół własnej osi, bawienie się godzinami sznurkiem, kółkiem od samochodu, chodzenie na palcach, apraksja, tiki, upośledzona zręczność manualna i ruchowa, trzepotanie rękami podczas podniecenia, przebieranie palcami, skręcanie włosów, lizanie dłoni, spadek napięcia mięśniowego, uderzanie głową itp.

Niepokojące objawy w wieku przedszkolnym

Brak interakcji społecznych oraz zachowań komunikacyjnych
Opóźnienie mowy (mowa bełkotliwa lub mniej niż dziesięć słów w wieku 2 lat)
Regres lub utrata użycia mowy
Mowa (jeśli występuje): mogą obejmować nietypowe objawy: dziwna wokalizacja dziwne lub mieszana intonacja
Częste powtarzanie słów i zestawów fraz (“echolalia”)
odniesienie do siebie po imieniu lub “ty” lub “on / ona” po przekroczeniu wieku 3 lat
Nieobecne lub opóźnione reagowanie na własne imię, mimo normalnego słuchu
Mniejsza lub brak wrażliwości na cudze twarze wyrazu i uczucia
Mniejsza lub brak świadomości przestrzeni osobistej, lub wyjątkowo nietolerancyjny osób wchodzących na ich osobistą przestrzeń
Mniejszy lub nieobecny interes społeczny, w innych, w tym dzieci w jego / jej wieku własnych – może odrzucić innych, jeśli interesujemy się innymi dziecmi, może zwracać się do innych w niewłaściwy sposób, zdaje się być agresywny lub uciążliwy
Mniejsze lub nieobecne naśladowanie działań innych ludzi
Mniejsza lub brak inicjacji społecznej z innymi
Mniejszy lub brak wykorzystania gestów i mimiki twarzy do komunikacji
Ograniczone i słabo zintegrowane gesty, mimika, orientacja ciała, kontakt wzrokowy
Mniejsza lub brak wyobraźni i różnorodności w grach i zabawach
Nietypowe lub ograniczone zainteresowania i / lub sztywne i powtarzalne zachowania
Powtarzające się “stereotypowe” ruchy, takie jak machanie ręką, kołysanie ciała stojąc, kręcenie się
Monotonne lub stereotypowe zabawy, na przykład otwieranie i zamykanie drzwi
Nadmierny nacisk na własny plan dnia
Ekstremalna reakcja emocjonalna na zmianę lub nowe sytuacje, naleganie na rzeczy “takie same”
Nad lub podreaktywność na bodźce zmysłowe, na przykład materiały, dźwięki, zapachy
Nadmierna reakcja na smak, zapach, konsystencję lub wygląd żywności

Niepokojące objawy w wieku 5 - 11 lat

Mowa może być niezwykła na kilka sposobów: występuje bardzo ograniczone zastosowanie języka, monotonna mowa, powtarzalne zwroty, częste stosowanie stereotypowych wyrażeń i zwrotów, treść zdominowana przez nadmierną ilość informacji na tematy z dziedziny własnego zainteresowania
Prowadzenie bardziej monologu niż dialogu
Odpowiedzi mogą wydawać się niegrzeczne lub nieodpowiednie
Występuje minimalna lub wręcz brak reakcji na twarze innych ludzi, ich wypowiedzi czy uczucia
Zmniejszone lub opóźnione reagowanie na własne imię, mimo normalnego słuchu
Subtelne trudności w zrozumieniu intencji innych osób, mogą brać rzeczy dosłownie i maja problem ze zrozumieniem sarkazmu lub metafory
Występuje mniejsza lub brak świadomości przestrzeni osobistej, lub wręcz przeciwnie wyjątkowa nietolerancja osób naruszających ich osobistą przestrzeń
Zmniejszenie lub brak zainteresowania społecznego, w tym dzieci w jego / jej wieku własnych – może odrzucić innych, jeśli interesujemy się innymi dziećmi, może zwracać się do innych w niewłaściwy sposób, zdaje się być agresywny lub uciążliwy
Mniejsze lub nieobecne przywitanie się i pożegnanie
Trudność w dostosowaniu stylu komunikacji do sytuacji społecznych, na przykład rozmowa może być zbyt formalna
Ograniczone i słabo zintegrowane gesty, mimika i orientacji ciała, kontakt wzrokowy
Mniejsza lub nieobecna elastyczność podczas gier i zabaw, a także kreatywność, ale dziecko łatwo odgrywa sceny raz juz widziane
Nietypowe lub ograniczone zainteresowania i / lub sztywne i powtarzalne zachowania
Powtarzające się “stereotypowe” ruchy, takie jak machanie ręką, kołysanie ciała stojąc, kręcenie się
Sztywne oczekiwanie, że inne dzieci powinny przestrzegać reguł gry
Nadmierny nacisk na własny plan dnia
Reakcje emocjonalne, które są zbyt ekstremalne dla okoliczności
Silne preferencje dla znanych procedur i miejsc
Niechęć do zmian, co często prowadzi do niepokoju lub agresji
Nad lub podwrażliwość na bodźce zmysłowe, na przykład materiały, dźwięki, zapachy
Nadmierna reakcja na smak, zapach, konsystencję lub wygląd żywności